Winter in de Spaanse zon

Toch nog even vertellen hoe het afliep, een reisverslag stoppen in Noord-Spanje is natuurlijk wel erg ver van huis.
Via de Spaanse kust trokken we maandag noordwaarts, in de badplaats Palamos genoten we op een bankje aan het strand van onze lunch en het zonnetje scheen weer!
Daarna bezochten we Pals, een sfeervol bergdorp, en daar hebben we ook overnacht.
Rinus wilde graag via de Catalaanse kust reizen, daar is een route die langs de zee over de bergen heen kronkelt, bochtje naar links, bochtje naar rechts, etc. Het is er Catalonïe op zijn mooist, maar het waaide die dag zo enorm, dat het angstaanjagend was. Af en toe leek het of de camper aan stukken getrokken zou worden. Door een automobilist werden we er op geattendeerd dat er iets niet in orde was; bij inspectie bleek de hoes die om onze fietsen behoorde te zitten, door de luchtdruk los was gegaan en als een parachute achter de camper hing! Het had niet veel gescheeld of we waren opgestegen! En dan kom je ergens bovenaan zo’n berg een bordje tegen waarop aangegeven wordt dat ‘t bij wind gevaarlijk is voor caravans. Ja, dat was inmiddels wel duidelijk! Maar gelukkig konden we na een poosje heelhuids de rit landinwaarts en met minder wind vervolgen. Vanaf dan leek het gedaan met het mooie weer, kil, koud, grauw en af en toe nat, da’s wennen!
Bij de eerste de beste tolweg werden we er door de douane uitgepikt en nadat we naar de kant waren geloodst, stond een delegatie van vijf, zes man plus hasjhond klaar om ons te screenen. Of we Frans spraken? Nou une petit peu dan, Francais c’est tres difficile! Oui, dat vonden zij kennelijk ook van het Engels, want meer dan drie woorden Engels hebben we niet gehoord. En dat op een positie waar je voortdurend met buitenlanders te maken hebt! Afin, het was wel duidelijk dat ze in de camper wilden kijken. Dus kom gezellig binnen en rommel even tussen de was! Na een paar kastjes was daar ook de lol af en mochten we onze reis vervolgen. Bon voyage! Merci bien!
Laat in de middag arriveerden we in Couvertoirade, een klein vestingsdorpje dat in de 12de eeuw gebouwd werd en waar de Tempeliers hun intrek namen. Toen de Tempeliersorde door de Paus werd afgeschaft, werden alle bezittingen doorgegeven aan de Hospitaliers. Een bijzondere omgeving waar alles nog middeleeuws oogt, maar wat ook herinnerd aan de duistere kant van die tijd, troosteloos en eenzaam. Daarom besloten we toch nog door te rijden naar Millau, wat in een dal ligt en als je van bovenaf de berg naar de stad rijdt, is het uitzicht spectaculair de diepte in! We overnachtten daar op een camperplaats aan de voet van de hoogste brug van Europa.
de volgende dag na ons dagelijkse trainingsrondje (goed he!) weer op pad, via Clermont Ferrand, richting Bourges. Een fijne camperplaats gevonden in Mery sur Cher, even voorbij Bourges. Een dorpje van niks, maar verrassend fijne afgescheiden camperplaatsen, wc’s en zelfs elektriciteit er bij. Tenminste totdat een van de camperaars de boel opblies en alle spanning uitviel. Geen “de wereld draait door” meer, maar de wereld staat stil, zwart beeld en acculicht. Dat werd dus met boek vroeg naar bed.
s ‘morgens al vroeg weer op pad, lekker door kunnen rijden bij Parijs, pas bij Antwerpen een beetje vertraging. Vlak bij de Nederlandse grens was er een hoop Marechaussee op de been. Rinus stelde net vast dat een Poolse vrachtwagen die tijden bezig was met inhalen terwijl vrachtwagens er niet mochten inhalen wel eens door hen de les gelezen mocht worden toen er eentje per motor voor ons de weg opschoot, en niet de Pool, maar ons gebood te volgen, jaha, je moet maar gaan wijzen! “Shit”, zei Rinus, “ik heb mijn gordel niet om,” Nou, lekker dan!
Op een parkeerplaats moesten we stoppen. Ik reed, dus mijn rijbewijs werd gecheckt en verder bleek het om een grote alcoholcontrole te gaan, geen probleem hoor, laat mij maar blazen, meer dan wat knoflooklucht zal ie niet meten. En inderdaad, alles was oke, en kennelijk was de vergeten gordel niet gezien, we mochten doorrijden.
Niet veel later kwamen we veilig aan in ons eigen Eindhovuh! In de loop der jaren is het een traditie geworden om elk kerkje wat we op onze trips tegen komen, even te bezoeken. We zijn meer Heiden dan Christen daar niet van, maar een kaarsje opsteken en een schietgebedje voor een velige thuiskomst is toch vaste prik, en ook deze reis hebben we een spoor brandende kaarsjes achtergelaten, de goden zijn dus weer bedankt voor hun begeleiding!
Het is goed om alles wat ons lief is weer onder handbereik te hebben, maar een beetje heimwee hebben we ook, want waar is de zon!!??

Dinsdag zijn we naar Oliva gereden, en hebben er 2 nachten op een camping gestaan direct aan zee.
De volle dag dat we er waren hebben we een flinke wandeling langs het strand gemaakt.
Donderdag op naar Valencia, 6 kilometer buiten de stad was onze camping. Een beetje in een afgelegen vergeten deel, met verwaarloosde gebouwen en strand in de omgeving. Ook de camping was niet bijzonder, en gelegen aan een drukke weg, maar goed genoeg voor ons doel: Valencia.
Vrijdag mooi weer dus op de fiets naar de stad. Wauw wat een verrassing is Valencia! Eerst kwamen we een hele rits futuristische gebouwen tegen, het eerste bevatte Oceanografic, waar je onder de haaien en andere zeedieren door kunt wandelen, een ander gebouw was een Museum, er was iets rondom Dinosaurussen, een IMax bioscoop en nog wat andere dingen, maar allen hadden zij hun speciale bouw met elkaar gemeen.
Van een voormalige rivierbedding welke langs de oude stad liep heeft men over een lengte van 5 km een park gemaakt, Jardines del Rio Tura, met daarin van alles wat maar met actief zijn te maken heeft. Wandelpaden, fietspaden, sportveldjes in velerlei sporten, fitnessspeeltuinen, trimbanen etc. Fietsen naar de oude stad werd daardoor voor ons heel relaxed, geen drukke wegen en toeterende Spanjaarden, want claxonneren dat kunnen ze, daar herken je het Spaanse temperament in.
Via de prachtige oude stadspoort (1238) Torres de serranos, liepen we het oude gedeelte in, wat heeft Valencia een hoop prachtige oude gebouwen! De Basilica de la Virgen, de Kathedraal (1262) waarvan men beweerd dat het de heilige graal bewaard. Op het plein trad op dat moment toevallig een koor met een ensemble op, en onze ex-koorknaapje zong in vervoering uit volle borst mee, haha! (zie video, na ongeveer 3 minuten zie je zijn optreden) Om vandaag ook nog toe te komen aan onze conditietraining besloten we de 68 meter hoge klokkentoren Miguelete te beklimmen. Ik heb ruim 200 treden geteld!(hijg) Maar het uitzicht loonde de genomen moeite.
Ook de Mercado Centraal was bijzonder, het is een van de fraaiste en grootste markthallen van Europa, een art nouveau-gebouw met versiering van ijzer, glas, tegels en windvanen, in de vorm van parkieten en zwaardvissen.
Door de hele stad heen kwamen we mooie gebouwen, straten en plekjes tegen, en het bruist er!
Een leuke trip en zeker gaan we nog eens terug om onder de haaien door te lopen. Nu we weten dat er een 35 cm dikke glaswand tussen zit durven we dat wel.
Zaterdag gereden, naar Vilanova I la Geltru, allebei een beetje kribbig, soms wordt die ruimte van 2 bij 3 meter ineens te klein en is de ander altijd op de plek waar jij iets wilt, grrr! later moeten we er ook weer om lachen.
Zondagmorgen, Rinus doet vandaag zijn warming up in bed…………………!(no comment)
Het was eigenlijk de bedoeling vandaag naar Sitges te reizen met bus en trein, maar nadat we zowat een uur op de bus hadden gewacht en in Vilanova te ver van het station uitgestapt waren en het al na drieën was, hebben we genoegen genomen met een terrasje aldaar.
Hier eindigt waarschijnlijk ons verslag, morgen reizen we weer verder naar noordelijk Spanje, misschien naar Pals, de komende dagen zullen we veel op camperplaatsen overnachten, en dus geen wifi hebben. Na Pals zal ‘t veel reizen zijn en weinig recreëren, maar een ding is beloofd Tiny, Marjan: er wordt nog wel minstens een keer per dag aan de conditie gewerkt!
Bedankt voor jullie leuke reacties, het heeft er voor gezorgd dat we met nog meer enthousiasme ons verhaal hebben gedaan.

Sinds 1 februari staat Rinus onder contract voor iets wat hard nodig is; ik werk aan zijn conditie! Want de biertjes blijven behoorlijk plakken aan z’n bolle kant! Meteen de eerste dag was er al sprake van contractbreuk en kon ik mijn rondje alleen lopen, watje! Maar, de ware geest treed langzaamaan in, een paar keer hebben we al samen gejogd. Het houd wel wat in, de hartslagmeter gaat om, en de hartslag wordt in rust al goed gecontroleerd. Vanmorgen voltrok zich dat ritueel en terwijl hij aan zijn koffie zat te slobberen zei hij: “ik doe nu 5 minuten warming up”!
huh? je zit gewoon koffie te drinken hoor! “Nee, ik ben mijn warming up aan het doen”!
Tien minuten later is de koffie op en wandelen we de camping af om te gaan lopen, maar blijven nog even kletsen bij Ton en Jeanne, dan kijkt Rinus op z’n chronometer en zegt: “alweer een warming up van 5 minuten gedaan”! Het is dus echt nog afwachten of Rinus dit seizoen vriend en vijand op de tennisbaan weet te verrassen met een spetterende conditie, ik doe mijn best, dat beloof ik!
In het kader van Rinus z’n wintertraining paste wel een hoogtestage, dus namen we woensdag de Trein/tram naar Calpe, onze fietsen mochten zelfs gratis mee. Vanuit het station in Calpe, rolden we zo de berg af het dorp door, naar El Peñon de Ifach, de rots die nog op ons lag te wachten. Afgelopen vrijdag kwam deze rots ook ter sprake op tv bij dokters aan de Costa. (daar kijken wij natuurlijk naar) Direct aan de voet van rots werd onze aandacht getrokken door een waanzinnige kakofonie van vogelgeluiden, en dit waren géén mussen, er waren geluiden bij die we nog nooit gehoord hadden. (video) Nu al onder de indruk maakten we de prachtige wandeling naar boven, en elke keer werden we weer verrast op een ander, soms nog mooier uitzicht.
Begeleid door de vele Jantjes van Gent bereikten we de holte van een gang door de rots heen. Tot daar was de klim goed te doen geweest, maar de gang door de rots had zo’n ongelijkmatige bodem, dat je nu niet zonder behulp van de touwen verder kwam. Eenmaal aan de andere kant stopte onze expeditie abrupt, want met niet meer dan een touw boven een schuin naar beneden hellende rotspartij, was het avontuur wat mij betrof zonder twijfel definitief finito, en voor Rinus ook, want die mocht van mij niet verder op zijn gladde spekzolen. Loopt de hele week op zijn wandelschoenen, en uitgerekend nu draagt ie zijn “bordeelsluipers”! Al met al een prachtige trip en het was dan wel niet helder genoeg om Ibiza te zien liggen, het weer was super!
De weg terug naar het station was nog een flinke killer, want alles wat we naar beneden gerold waren, moesten we nu ook weer klimmen met de fiets. Lang leve de trapondersteuning!! Rinus vind zichzelf nog veel te jong voor trapondersteuning, mooi, dan voegen we zijn gezwoeg lekker toe aan de hoogtestage. Ik wacht boven wel op ‘m hoor!
Naast de camping is een soort van antiek / rommelmarkt, Antiguadades noemen ze het, in het weekend is het er flink druk en zijn er allerlei live-optredens. het is een beetje een smoetselige gelegenheid, maar de optreden zijn soms leuk. Eerder trad er een variant van de Blues brothers op, nu was er een Spaans dansoptreden. Op tijd en op de eerste rij zat ik klaar met de camera in de aanslag, helaas was de dans nog maar net begonnen of de mannelijke danser liet duidelijk weten dat er niet mocht worden gefilmd. Maar een paar flitsen heb ik toch vast kunnen leggen.
zondag waren we voor de laatste keer deze vakantie met Ton en Jeanne op stap, we hebben de amandelroute gereden en nu stonden de amandelbomen volop in de bloei, prachtig! s'avonds samen uit eten geweest.
dinsdag vertrekken we hier, en gaan naar Oliva, kruipen zo langzaamaan in Noordelijke richting, eind februari willen we weer in Nederland zijn, bestellen jullie maar vast lenteweer, dan brengen wij de zon mee!

Wederom prachtig weer de afgelopen dagen, en hoera, elke dag begint opnieuw de lente, het is echt genieten als je wakker wordt en die stralend blauwe lucht ziet!
Vorige week zondag was er een Middeleeuwse markt in Benissa en Ton en Jeanne namen ons opnieuw op sleeptouw. Benissa is een aardig plaatsje en het was een verrassend leuk evenement. Je waande je er echt in de Middeleeuwen.
Alle straatjes en leuke steegjes stonden vol passende kraampjes, met de meest uiteenlopende ambachtelijke zaken, veel en lekker eten > zie foto’s, maar ook hartstikke leuke kraampjes met vaak handgemaakte spulletjes.
En op het dorpsplein een levend schaakspel. De schaakstukken droegen prachtige kostuums en werden door een omroepster naar hun veroverde plaatsen gedirigeerd. En zoals het vaak gaat: wit begon, zwart won!
Toen het erg druk werd in de smalle straatjes, en er van die benauwde opstoppingen ontstonden, zijn we uitgeweken en naar Calpe gereden. We waren er aan de voet van de 332 meter hoge rots El peñon de Ifach, die uitsteekt in zee en van kilometers ver te zien is. De rots maakt deel uit van een klein vogelreservaat. Bovenop de rots kun je mijlen ver kijken en bij goed weer Ibiza zien liggen. Een volgend keer maken we de tocht omhoog, het was nu te laat op de middag om daar nog aan te beginnen.
S’avonds met z’n vieren op de fiets naar de Chinees, lekker gegeten maar toen we er weg gingen kwamen we midden in een onweersbui terecht; als verzopen katjes druppelden we de camping binnen.
Met de trein, hier noemen ze het tram, zijn we deze week een dagje naar Denia gegaan, de reis maakte van deze dag nog de meeste indruk, omdat de rails regelmatig door en rond de bergen loopt en als je dan naar buiten kijkt, kijk je meteen de diepte in van het dal, slik!
Denia had niets wat hier vernoemd dient te worden, of misschien dan het kinkie loungecafe in de haven, met van die moderne banken waarop het maar niet wil lukken om rechtop te blijven zitten, een middagdutje is dan onvermijdelijk! ;-)
Voor onze boodschappen fietsen we meestal naar Albir, daar ligt onze camping het dichtste bij en het is een prettig plaatsje om te komen. Alleen ligt er op de weg naartoe, zo veel zwerfvuil in de berm, dat je je plaatsvervangend gaat schamen voor de vervuilers.
Daar in tegen hebben de Spanjaarden ook hele mooie gewoontes, zo staat er in verschillende supermarkten een mand, waar je een of meerdere gekochte producten in kunt leggen, deze worden dan gegeven aan mensen die het niet breed hebben, en in de Hollandse supermarkt staat zelf een mand waarin je een zak honden- of kattenbrokken kunt doneren voor het plaatselijke dierenasiel. Deze is door Nederlanders opgestart en de zwerfdieren hebben daardoor hier een veel beter bestaan gekregen. Ook voor de zwerfkatten op de camping wordt goed gezorgd, ze krijgen elke dag eten en veel katten zijn door jaarkampeerders geadopteerd.
Zaterdag zaten we buiten lekker van het zonnetje te genieten, toen Rinus plots ontdekte dat de rechterachterband van de camper leegstond. Weg rust, Rinus er op uit om een plank te zoeken om onder de krik te zetten en na veel gedoe, met Ton’s luchtcompressor de band weer wat lucht kunnen geven. Helaas blijft er lucht wegstromen, ergens in of om het ventiel. Na het weekend gaan we proberen dit op te lossen.
Zondag hebben we met Jeanne en Ton een prachtige tocht door de bergen gemaakt naar Tibi, wat is Spanje MOOI! We zijn allebei echt ons hartje aan het verliezen hier, het achterland is zo mooi, zo ruig, zo puur, zo natuur! en die stilte.......!
Het doel was vandaag Casa del Mundo in Tibi, wat een kilometer of 25 van Allicante af ligt, midden in de bergen. Casa del Mundo is een restaurant wat opgezet is en gerund wordt door Nederlanders, met een aantal zeer bijzondere verblijfsaccomodaties er bij. Er staan in het prachtige landschap tussen de bloeiende amandelbomen verschillende heuse pipowagens, tipi’s en nog wat andere bijzondere gebouwen. Het geheel is erg leuk opgezet en met veel smaak ingericht. Ga echt eens kijken op hun site, het is er zo leuk!
http://www.casadelmundo.nl/
En toch wilde de klandizie eerst maar niet komen, daarom is in 2008 Herman de Blijker er geweest met herrie in het hotel, om te kijken wat ze daar aan konden veranderen. Onderstaande link is van deze uitzending:
http://www.rtl.nl/xl/#/u/701b5bf4-3408-3bce-9332-eb1f3657e849/
het was erg leuk om eerst deze aflevering te zien en om daarna Casa del Mundo werkelijk te zien. We hebben er lekker gegeten en genoten van de heerlijke rustige omgeving, en Tommy de hond was niet weg te slaan bij onze tafel, maar dat lag meer aan het eten wat er op stond.... Eigenaar Jos hebben we gevraagd hoe of het nu met ze ging en het ging een stuk beter, ze redden het wel ondanks de crisis. Natuurlijk hebben we beloofd om reclame voor hen te maken, dus bij deze, als je eens wat anders wilt en van rust houd in een prachtige omgeving, moet je hier echt eens over denken, je kunt vliegen naar Allicante en bent dus zo daar!! Het was weer een leuke dag!
Maandag heeft Rinus er zowat een dagtaak aan gehad om de lekke achterband van de camper af te halen, het wilde maar niet lukken.
Uiteindelijk hebben we de anwb gebeld en toen die kwam had het nog heel wat handen en voeten in voor de band er eindelijk af was, maar het is gelukt! Nu ligt de reserveband erop en dat is ook een goeie band, dus thuiskomen kunnen we, en de kapotte band kan hier gerepareerd worden.

Het afgelopen weekend werd er flink gefeest hier in Spanje, ter ere van San Antonio, de beschermheilige van de boerderijdieren en de huisdieren, en laten wij nou boffen dat de camping naast de San Antoniokerk ligt.
Naast de kerk stond de feesttent en 3 avonden hebben we in bed tot na drie uur s’nachts liggen stuiteren onder het lawaai van de live-optredens.
Men kent hier geloof ik geen hinderwetvergunning want het volume was en bleef open, ondanks het verre nachtelijke uur. En alsof dat niet genoeg was werd daarna nog een spetterend vuurwerk afgestoken, yeah, daar lagen we echt op te wachten ;-))!
Zaterdagavond was het feest voor de jongeren, en die boemboemband dreunde zonder pauzes ook weer door tot ver na drieën.
Traditie is dan, dat de jeugd de volgende morgen met veel lawaai iedereen wakker maakt, en dat lukte goed; om acht uur werden we met ’n hoop vuurwerk uit bed geknald, PANG!!
Het schijnt dat zoiets hier echt maar één keer per jaar voorkomt, boffen wij even!!
Maar buiten het lawaai was het ook echt leuk, zondagmorgen werd na de hoogmis een dierenzegening gehouden.
De plaatselijke pastoor klom er op een podium en in een lange bonte stoet trokken baasjes op hun paarden voorbij, honden gedragen of aangelijnd in alle soorten en maten, met of zonder kleurige hondenjasjes, katten, konijnen, cavia’s, muizen, schildpadden, kanaries, ’n fretje en zelfs ’n varken, allemaal werden keurig gezegend en krijgen een broodje.
Alhoewel niet helemaal duidelijk was of dat broodje nou voor het dier of de baasjes was!?
Ik heb wat opnames gemaakt, zelf konden we ze op de laptop niet afspelen, maar misschien lukt het jullie wel?
zaterdag zijn we met Ton en Jeanne de bergen in geweest en hebben een prachtige tocht gemaakt die over een weg ging met ik weet niet hoeveel bochten, een compliment waard voor de chauffeur met hoogtevrees, en bracht deze ons uiteindelijk bij een stuwneer in Guadelest.
Prachtig gelegen in een kloof tussen de bergen, midden in de natuur en een hartstikke leuk dorpje, met kasteel en al!
Op de terugweg wilde Ton door Polop, tjesus wat een avontuur, hij croste door de meest waanzinnig steile en smalle weggetjes van ’n stadje wat achteraf niet eens Polop bleek, maar waar we uiteindelijk in een smal dalend steegje belandden en we aan elke kant nog zo’n 2 centimeter over hadden.
het middengedeelte van de weg bestond uit trap, adembenemend, want je gaat gewoon je adem in zitten houden, he Jeanne!!
En ik maar m’n billen bij elkaar knijpen, alsof dat helpt, zeker niet die van mij!
Maar het kwam goed en s’avonds hebben we bij de plaatselijke chinees nagenoten.
De zon schijnt weer vrijwel elke dag, maar het is wel fris, vooral s’morgens en s’avonds, in de middag is het goed toeven in het zonnetje, maar dan wel uit de wind.
Het blijft een genot om elke dag zoveel licht te zien, zeker met te weten dat jullie in Nederland zoveel somber weer hebben.
Hier is het klimaat en de temperatuur zo, dat het net lijkt of elke dag de lente begint!
Men weet niet precies hoe dat komt, maar het klimaat hier doet veel goed aan de gezondheid, ik was hier in een week van mijn eczeem af en voel me hier ook echt keigoed!
Vaak begin ik de dag met ruim ’n half uurtje lopen, met ’n mp3 muziekje op neem ik alle paadjes in en om de camping, en in het beboste achteraf gedeelte doe ik natuurlijk ’n dansje, heerlijk om zo de dag te beginnen!
Jeanne heeft ons de beginselen van het golven geleerd, wauw, da’s kicken als het lukt om zo’n balletje zo’n eind door de lucht te slaan!
Als we in Nederland terug zijn moeten we dringend ’s golfles gaan nemen!

De afgelopen 2 weken hebben we zonder tv en krant geleefd, omdat de satelliet het niet deed en van ’n krant kopen kwam het maar niet.
Eerlijk gezegd heb ik ’t niet gemist, en genoot s’avonds van het ouderwetse boek lezen en de rust.
Maar nu heeft Rinus van iemand op de camping een ouwe schotel gekregen en deze na een middagje freubelen uiteindelijk aan de gang gekregen, dus nu zijn we weer op de hoogte van alles wat er in de wereld speelt, en doet Rinus weer bankzaken en dutjes bij de tv ;-b
Op de camping hebben veel mannen die overwinteren zo hun eigen specialiteiten, de een bereid gerookte vis, die je op bestelling en tegen betaling af kunt nemen, ’n ander rommelt met satelietschotels, de volgende met computers, er is een klusjesman bij, weer een ander bied tegen een maandelijks X bedrag internet aan, beter dan de gratis wifi van de camping.
Het is elk moment een verrassing of de wifi van de camping het wel of niet doet en er zijn dagen waarop onze mail niet te checken is omdat we geen verbinding krijgen of omdat ie steeds uitvalt.
terwijl Rinus zich over de satelliet boog ben ik naar Benidorm gefietst.
Een terrasje op de boulevard is er altijd wel relaxed, verder is er s’middags niet veel te beleven en zijn bijna alle winkels dicht, maar om vijf uur wordt het ineens druk op straat en zijn alle winkels open tot ’n uur of acht.
De hele dag door hoor je er sirenes, er is altijd wel ergens iemand met een hartaanval of een gebroken heup, er overwinteren hier zo’n 200.000 ouderen!
Vrijdag hebben we een middagje besteed aan het poetsen van de camper, deze was echt toe aan een wasbeurt!
Voor Rinus leek dat teveel op werken, want sinds die tijd heeft ie ’t in zijn rug…..
Zaterdag zijn we met Ton en Jeanne naar Xalo geweest, naar een hele grote markt, met veel oude spulletjes, maar ook nieuwe, soms leuke dingetjes.
Daarna zagen we de Chalonvallei, een gebied waar je dat prachtige ruige ziet wat zo typisch Spaans is. Er groeiden daar veel amandelbomen, en over een paar weken staan deze in de bloei en dat moet prachtig zijn. Misschien zien we dat nog!
Uiteindelijk belanden we bij een restaurant en ’t is echt niet te geloven, we hadden er een compleet menu, mandje stokbrood, voorgerecht, hoofdgerecht en nagerecht + ’n halve fles wijn voor € 7,95 per persoon. Genietend in het zonnetje hebben we lekker buiten zitten eten!
Dinsdagmiddag is Rinus met Ton en Jeanne naar de golfbaan geweest en heeft hij er zijn eerste swing mogen maken, nou ja swing, hij vond het niet echt soepel gaan, maar excuus excuus, hij had het al in z’n rug. Toch 18 holes gedaan.
Voor herhaling vatbaar vond ie. Ik zal het ook maar ’s gaan proberen.
Dit keer heb ik ondertussen geshopt in Finestrat.
Het weer is momenteel wat minder, veel bewolking en fris, zo tussen 13 en 15 graden, maar allee, we klagen niet hoor!!